Dişe gelir,
ağırbaşlı, çokbilmiş bir yazı yazacağım diye kendi omzuma
gereksiz yük bindirmişim galiba. Aman, tamam, gerçek hayatın
gerçek yükleri omzuma binince böyle keyfi ve çocukça olanlar
ortaya çıkıyor işte. Yemişim felsefeyi. Ağırbaşlılığa da
mecbur olduğumdan bir saniye daha fazla katlanmam, yeter.
(Çokbilmişlik doğal zaten, onda sorun yok) Kafama geleni, canımın
istediği gibi yazcam.
Geçen gün
kendimi vergi dairesine girerken buldum. O zaman anladım okul
bitmiş, eşşek kadar olmuşuz. Vergi dairesinde işim olması
gerçeğine hala yabancılaşıyorum; işte çocukluğumdan da o
kadarcık kaldı. İşe girince paspal giyinme özgürlüğü de puf
oldu zaten, topuklu, renk uyumu, makyaj... Bir de Kung Fu Panda'yı
tekrar tekrar izlemeyi bırakınca yaşlanmış olurum sanırım.
Neyse ki o ufukta görünmüyor.
